Hoera! Terug naar de Achterhoek

10:43:00

Afgelopen zaterdag ben ik officieel terugverhuisd van mijn studentenkamer in Arnhem naar mijn ouderlijk huis in de Achterhoek. No way dat ik al mijn spullen alleen kon vervoeren, dus de hulptroepen werden ingeschakeld. Gelukkig waren pa, ma en mijn zwager, Mark, bereid om hun vrije ochtend én middag op te offeren voor mijn koffers, dozen, meubels en vooral heel veel kleding..


De avond van tevoren had ik vast wat tassen ingepakt en zag mijn hal er ongeveer zo uit.. Dit was denk ik 1/3 van alle spullen die verhuisd moesten worden.


Rampzalig genoeg had het die nacht ook nog eens 'enorm' gesneeuwd voor Nederlandse begrippen, dus de wegen waren spekglad en we moesten heel voorzichtig doen. Het leverde wel mooie plaatjes op, zo is dit de haag van de buren.


Sneaky toekijken vanaf de gang hoe de rest al het werk doet.. Sorry, het fotoverslag was ook wat waard! Zijn mijn stoeltjes niet prachtig? Papa en Mark gingen vooral over het sjouwen en demonteren van de meubels, met name mijn killer kledingkast.


Deze kast hing vol met overhemden, blazers en blouses.. Hij zag er echter wat kaal uit nadat alle kleding in dozen was gepakt. Toen we eenmaal weer thuis waren, moest ik al mijn kleren nog kwijt kunnen in mijn oude kamer! Hels, wat heb ik veel! Gelukkig is mama niet van mijn zijde geweken totdat alles opgeruimd was.


'Het Laatste Avondmaal' a.k.a. 'de restjes uit mijn voorraadkast opmaken en pauzeren van het verhuizen', daar was gelukkig ook tijd voor.


Mijn bijna sprookjesachtige studentenhuis. De stoep en het pad naar de voordeur toe waren super glad geworden door de sneeuw en de bevroren ondergrond en ik had natuurlijk geen 'praktische schoenen' aan, dus ik ging meerdere malen bijna onderuit. Gelukkig leef ik nog!



Ik had zo waar mijn eigen verhuiswagen (rechts) zodat al mijn spullen in een keer mee konden naar de Achterhoek. Verder zie je de rest van mijn straat hier, bedekt onder een mantel van sneeuw.


Het lijkt misschien niet zo, maar op de foto hierboven was ik bezig met sneeuwballen de lucht in te flikkeren. Mijn moeder legde dit geluksmomentje voor me vast.

Wellicht weinig foto's van het échte verhuizen, maar naar mijn mening zit niemand te wachten op foto's van ploeterende verhuizers met een bezweet voorhoofd en handen vol dozen. Op de foto's lijkt het wellicht alsof ik zelf ook niets uitgevoerd heb in de hele verhuisactie, slechts het maken van de foto's, maar ondanks dat mijn hulptroepen toch het meeste werk verzet hebben, heb ik absoluut niet stilgezeten.

Inmiddels woon ik al bijna weer een week definitief bij mijn ouders. Sleutels zijn ingeleverd, de kamer is verhuurd aan een andere huurder en ik heb niets meer te zoeken op mijn oude adres. Het voelt heel gek, maar het is goed zo. Ik ga een frisse start tegemoet in september!

xo Derek

You Might Also Like

5 reacties

  1. Oh ik ga binnenkort juist op mijzelf maar ik zie zo tegen het verhuizen op. (Al die honderden meubels in elkaar zetten en naar boven sjouwen).. Wel wennen om weer bij je ouders te wonen denk ik! Leuke blog, ik volg je nu via bloglovin. XO
    ingewm.nl

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat slepen is horror en dan te bedenken dat mijn kamer nog op de begane grond zat! Ja, is zeker wennen maar we vinden wel weer een balans haha. Dankjewel, wat lief! Zal je morgen even terugvolgen. X

      Verwijderen
  2. Wat fijn dat je zoveel hulp hebt kunnen krijgen van anderen. Ik ben recentelijk antikraak gaan wonen via een vastgoedbeschermer en werd ook volop geholpen door vrienden en familie. Nu heb ik lekker mijn eigen plekje!

    BeantwoordenVerwijderen