Supermarkt [L]even

12:29:00


Er is mij de afgelopen dagen zo vaak een ‘fijne dag’ of een ‘fijne avond’ toegewenst dat voortaan al mijn dagen zich horen te vullen met onafgebroken geluk. Ik had allang de liefde van mijn leven tegen moeten komen en de jackpot moeten winnen in de Staatsloterij. Ten minste, als je de verwensingen moet geloven. Ik hoor namelijk gemiddeld zo’n 600.000 keer per dag iemand iets vriendelijks tegen me zeggen en ik hoop dan altijd heel erg dat deze welgemeende wensen uitkomen. Caissières zijn namelijk naast de sletten der samenleving (ze doen zaakjes voor iedereen en krijgen er betaald voor) ook nog eens de meest verwenste personen (in alle jaren voor mijn kassabaan had ik nog nooit zo vaak meegemaakt dat iemand me een ‘fijne dag’ wenste).
Dat blijft komisch. Hoe kunnen mensen nou nog vriendelijk naar me lachen terwijl ik, half zwetend van de stress, gekleed in een onflatteus overhemd en beklad onder de pennenstrepen, zit te zwoegen achter mijn kassa? Waarschijnlijk is het medeleven. ‘Ach, dat kind sleept alweer met aardappels, zo zwaar..’ of ‘Jeetje, wat ziet hij eruit! Wat erg..’ of ‘Laten we maar extra lief zijn voor die jongen, want hij heeft het zo te zien nogal zwaar..’ Je ziet het bepaalde klanten gewoon denken. Ik geef ze ook geen ongelijk, want ik doe precies hetzelfde. Stiekem, maar met de beste bedoelingen. ‘Ja hoor, maak maar weer die ellendige grap net als de 400 mensen voor u, al weet u natuurlijk niet beter..’, of ‘Tegen deze mevrouw moet ik maar even extra lief zijn, want volgens mij heeft ze het zwaar.. Hoppa! Cadeautje’ of ‘Yes! Favoriete klant!’
Nadat ik stopte met mijn studie kon ik weer fulltime aan de bak bij mijn lievelingssupermarkt wiens naam ik niet mag noemen, want dat is reclame. Fulltime. Dat is dus vijf dagen per week, 9 uur op een dag. Zie je het voor je? Ik geniet met volle teugen, want ik was nog nooit zo zorgeloos. Natuurlijk klotsen mijn oksels wanneer er uit iedere stoeptegel voor mijn neus klanten lijken te komen met moeilijke vragen, cadeautjes die ingepakt moet worden of een kort lontje, maar toch is het leven van een caissière het mooiste leven dat er bestaat.
Ik bouw echt een band op met mijn klanten. Ook al zit ik in feite achter een band en voelen zij dat wellicht anders. Dankzij deze mensen en hun boodschappen hoor ik een heleboel en maak ik veel nieuwe ‘vrienden’. Het zal je echt verbazen hoeveel persoonlijke issues mensen kwijt kunnen tijdens het uitladen van de aardappels, de broccoli of de wekelijkse portie frites. Menigeen van deze nieuw verworven vrienden schopt het vervolgens ook tot mijn persoonlijke praatpaal hoor, ik bedoel: we moeten de relatie wel evenwijdig houden. En ach, wanneer deze mensen (en al hun boodschappen) dan de winkel weer verlaten, dan kan ik niets anders doen dan glimlachen, hen nog een ‘fijne dag’ toewensen, dit meestal terugkrijgen en doorgaan met het scannen van de volgende boodschappen en het groeten van de volgende klant.
Ik ben klaar voor mijn grote liefde en de Staatsloterij, who’s with me?


xo Derek

You Might Also Like

0 reacties