Persoonlijk: The Princess Diaries

11:13:00

In een land hier ver vandaan, was ik de prinses. Ik regeerde met charme en passie over mijn onderdanen. Hield theefeestjes terwijl ik gehuld in de prachtigste creaties door de paleistuinen flaneerde. Natuurlijk had ik vriendinnen, maar niemand was zo'n mooie prinses als ikzelf. Ook al was de enige die geen natuurlijke vrouw was. Dat kon mij dan weer niets verrekken.


'Ja, je hebt je natuurlijke geslacht. Dat zit zeg maar tussen je benen.'

Een zin die ik gedurende voorlichtingen nog wel eens voorbij hoor komen, wanneer we kinderen proberen uit te leggen wat 'trans' precies inhoudt. We geven immers voorlichting over LHB én T. 'Trans' is een parapluterm en overdekt 3 andere begrippen: travestiet (verkleden), transgender (anders voelen) en transseksueel (in transitie gaan). Ik zal verder niet te veel ingaan op het voorlichtersverhaal, want ik wil in deze blog vooral mijn eigen verhaal delen.

Zoals jullie weten, ben ik biologisch gezien een jongen. Ik voel mij ook volledig man. In principe is er dus, buiten het feit dat ik homoseksueel ben, niets wat mij doet afhaken van de 'hetero-standaard'. Fijn voor mij, hè? Lekker 'normaal' zijn. Het lijkt allemaal heel vanzelfsprekend, maar dat was het niet altijd.

Toen ik bezig was met het voorbereiden van mijn intakegesprek op AMFI, moest ik hier ineens weer aan denken. Het is namelijk de bedoeling dat de docenten je in zo'n gesprek een beetje beter leren kennen en het leek mij een leuk idee om een soort 'brand' (lees: merk) om mijzelf heen te bouwen, bestaande uit mijn verleden, mijn eigen kledingstijl en zelfgemaakte foto's. Toen ik voor mijn verleden door mijn kinderalbums bladerde, merkte ik dat ik op heel veel foto's verkleed ben. In vrouwenkleding, ja. Alle herinneringen kwamen weer boven.

Als kleine jongen verkleedde ik mij geregeld. Zo liep ik tot mijn derde ongeveer altijd in een jurk, in plaats van een broek. Het liefst een prinsessenjurk, dat óók nog. Wanneer we dan boodschappen gingen doen, moesten mijn ouders me vaak toch vertellen dat het makkelijker was om even een broek aan te trekken, want 'de jurk is misschien wat meer voor thuis, oké schatje?' Ik begreep er niets van, maar ik vond het vaak volgens mij wel prima.

Ik had een favoriete jurk, die ik lang nadat ik er eigenlijk niet meer inpaste, zelfs nog wel eens aantrok. Hij was rood, glimmend en hij matchte perfecte bij een rode haarband waar voorop een heel groot, gouden hart stond. Denk daar een paar hakjes bij en ik was de koningin van mijn eigen bal. Ooit ben ik zelf een dergelijke outfit op het schoolfeest van de basisschool verschenen. Voor mij, en mijn familie, was het de normaalste zaak van de wereld.

Nu las ik laatst op Facebook een blog van Marieska Visser, een moeder wiens zoontje heel graag Elsa (uit de welbekende film 'Frozen') wilde zijn, in plaats van de prins of grappige sneeuwpop Olaf. Zij verklaart in haar blog dat ze wel even schrok toen haar zoontje vertelde dat hij een 'identiteitscrisis' had. Logisch ook. Toch was ik geroerd toen zij vervolgens een voorval in de Primark schetste. Haar zoontje rent naar de Elsa-hoek en een werknemer zegt: 'Joh, zo’n fase hebben we toch allemaal gehad? En als het geen fase is, nou dan hoeft hij zich nog nergens voor te schamen'. Prachtig vond ik het.

Ik verkeerde mijn hele jeugd in een constante vorm van 'identiteiscrisis' en hield daarnaast veel te veel van verkleden. Toch hebben mijn ouders me daar nooit in tegengehouden, hoogstens het af en toe iets afgeremd omdat de buitenwereld niet zo begrijpend zou zijn als zijzelf. 10 jaar later weet ik inmiddels dat ik nooit de stap had willen zetten om in transitie te gaan en ben ik heel gelukkig met mijzelf als homoseksuele man, maar het had zo weinig gescheeld.

Ik moet wel toegeven dat ik me nog steeds graag verkleed - maar wel alleen voor een rol in een toneelstuk of iets dergelijks.. - en mijn halve garderobe bestaat uit blouses, - sorry, vintage is gewoon veel vaker gericht op vrouwen -, en ook denk ik dat mijn grote passie voor mode voorgekomen is uit mijn vele verkleedpartijen.

Maar, laat één ding duidelijk zijn: wanneer een kind/volwassene afwijkt van een gevestigde standaard, maakt dat de persoon nog niet per definitief debiel. Laat als ouders je kind gewoon razen, want het lost zich vanzelf allemaal weer op. En mocht je zoon toch liever Elsa zijn en je dochter liever Olaf, 'dan zijn daar prima mogelijkheden voor.'

Zo luidde het advies aan mijn ouders jaren geleden al toen ik voor de zoveelste keer in mijn baljurk bij de dokter naar binnenkroop en dat advies geef ik nu graag door.

Benieuwd geworden naar de blogpost van Marieska? Lees hem hier: klik!

xo Derek






You Might Also Like

1 reacties

  1. Wow wat mooi en ontroerend om te lezen. In de eerste plaats omdat ik blij ben dat ik jou geraakt heb met mijn blogpost. In de tweede plaats vind ik jouw artikel ingrijpend en kan ik er nog veel van leren. Want iedereen moet immers kunnen zijn wie hij is. Mijn eerste zoon heeft een chronische bloedafwijking waardoor hij beperkt is in het kunnen doen van dingen. Mijn motto met hem is altijd geweest: je bent goed zoals je bent. Ik vind het fijn om te weten dat ik deze zin door kan geven aan zoon nummer 2. Zijn zoals je bent en je daarvoor niet te hoeven schamen.

    Fijn om te lezen dat jij uiteindelijk 'jezelf' bent geworden :)
    Liefs,
    Marieska

    BeantwoordenVerwijderen