Wat een begroeting

08:29:00

Een kwartiertje geleden fietste ik rustig vanuit het dorp richting huis. Daar ging echter wel het nodige aan vooraf. Gistermiddag was ik overhaast vertrokken, aangezien ik in 30 minuten mezelf moest omkleden, iets te eten regelen en vervolgens van mijn werk naar de trein moest begeven. Dit hele fiasco is gelukkig goed afgelopen, was het niet dat ik mijn fietssleutel doodleuk op mijn werk had laten liggen. Nadat ik deze vanmiddag dan weer opgehaald had, fietste ik dus naar huis. Zoals ik hierboven al schreef.

Stel je voor: de zoetgevooisde stem van Caro Emerald, die me via mijn iPhone meeneemt naar de Riviera, een stralend zonnetje op mijn gezicht en een verder nogal afwezige gemoedstoestand. Ik was gisteravond namelijk in Nijmegen om te hospiteren en hoorde later die avond dat de kamer van mij is. Yay! Terwijl ik over het fietspad fiets, kan mijn leven eigenlijk niet mooier. Of nou ja, ik had oordopjes mee kunnen nemen, zodat ik Caro tenminste ook écht kan verstaan (zonder mijn mobiel naast mijn oor te moeten houden..), maar dat is slechts een kleinigheidje. Ik waan mij verder in de Riviera terwijl de auto's voorbij suizen.

Plotseling wordt ik ruw weggerukt uit de Riviera. Ineens ben ik weer met mijn volle verstand in het hier en nu. Er sjeest een auto voorbij. 'VIEZE KANKER HOMO!', klinkt er in koor. Ik schrik me rot. In eerste instantie door het plotselinge geluid en pas als de auto allang gepasseerd is, realiseer ik me wat er zojuist gebeurd is.



Ik probeer me nu voor te stellen hoe dat in die auto gegaan is, vlak voordat ze begonnen te schreeuwen. Vermoedelijk zagen ze me in de verte al aankomen. Mijn ruitjesbroek, rode zonnebril en leren handtas vallen misschien wel wat op in het Achterhoeks landschap. Goed, ze zien me dus. Vervolgens besluit een van de jongens (het waren jongensstemmen, of eerder gebrul..) dat het tijd is voor een grap. De ramen gaan open en hij brult als eerste. Hij is natuurlijk de aanvoerder, de 'stoerste', de macho. De overige jongens zijn slechts meelopers en wachten even voor ze schreeuwen. Maar ach, het is toch grappig?

Wat zullen ze een pret gehad hebben toen zij me zagen schrikken, mijn gezicht zagen betrekken en ze snel door konden rijden voordat ik überhaupt kon zien we me begroette met deze kanonnade.

Het enige wat ik denk is, 'wat een begroeting'. Wat voelt het toch fijn om weer thuis te zijn én had ik nou toch maar die oordopjes mee genomen.

You Might Also Like

0 reacties