Fiets gejat: expeditie Robinson is er niets bij

11:09:00

Zaterdagavond was nogal een dieptepunt in mijn doorgaans vrij intelligente leven. Niet omdat ik mezelf volgegoten had met wijn en daarna wankelend naar huis moest of omdat ik gênante berichten stuurde naar vrienden en vijanden. Nee, ik heb mijn fiets laten jatten. Ja, laten jatten.

Ik had het weekend doorgebracht in Nijmegen. Genietend van goed gezelschap en mijn nieuwe studentenkamer was ik even 1.5 dag lang volledig afgesloten van de buitenwereld. Heerlijk! Toen ik uiteindelijk zaterdagavond weer in de trein stapte richting mijn ouders, bedacht ik me ineens dat ik nergens een fietssleutel had. Ai! Broekzak: nee, tas: nee, koffer: nee.

Het zweet begon te stromen. Het was op dat moment 11 uur 's avonds en ik moest nog zeker een halfuur reizen voordat ik op het station aan kwam waar mijn fiets stond. Het laatste halfuur heb ik biddend en hopend doorgebracht. 'Hopelijk heb ik hem niet op slot gezet', was mijn eerste gedacht. 'Hopelijk is mijn fiets niet gejat', was mijn tweede gedachte. Maar ach, je ruikt het natuurlijk al wel. Toen ik een halfuur later door de fietsenrekken struinde, was mijn stalen ros nergens meer te bekennen. In een vlaag van compleet gemis heb ik een nog een reisgenoot te woord gestaan en iets gemompeld in de trant van: 'Ja, mijn fiets is gejat maar ik kom wel thuis hoor. Het is niet alsof ik 6 kilometer hier vandaan woon, of zo.' Ha! Dus wel. Het meisje besloot toen maar veilig naar huis te gaan en liet me alleen achter.

In een tweede vlaag van compleet verdriet sloeg ik het aanbod van een vriendin af om haar fiets te lenen. Nee, ik zou wel 'even' naar huis lopen. Dat waren dus zes ellendige kilometers. Mijn overvolle weekendtas met daarin een luchtbed, Monopoly, mijn laptop en 10 kilo aan kleding belandde al gauw van de ene schouder naar de andere en vervolgens op mijn rug. Ik voelde me een militair op oorlogspad. Mijn schoenen begonnen halverwege ook te knellen, dus toen niemand keek trok ik die ook maar uit.

Stel je voor: je fietst om middernacht over straat. Er staan weinig tot geen lantaarnpalen en de weg wordt omringt door bossen. Ineens zie je in de verte iets bewegen. Het komt jouw kant op. What the fuck. Voetgangers, nu nog? Wanneer je fietslicht richting de schim schijnt, zie je een gedaante opdoemen. Grote tas op de rug, schoenen in de hand en een verbeten gezicht. God, wat moet iedereen die mij tegenkwam die avond hard gelachen hebben.. Ik leek wel een deelnemer aan expeditie Robinson!

Voortaan altijd braaf mijn fiets op slot zetten dus, al moet ik er mijn trein voor missen! Dit nooit meer..

xo Derek

You Might Also Like

2 reacties

  1. Ik zou dan toch voor de trein gaan. Mijn fiets stond namelijk op slot, maar deze hebben ze ook meegenomen..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ai ai, het overkomt iedereen wel eens vermoed ik. Zelfs als de fiets op slot zit, heb je wel eens prijs.

    BeantwoordenVerwijderen