TREINMEISJE

15:21:00


Ik ben in de afgelopen jaren redelijk gewend geraakt aan starende mensen. Dat ik - wanneer ik ergens rondloop - vaak nagekeken word door willekeurige voorbijgangers valt me vaak niet eens meer op. Toen ik jaren geleden eens hulp inschakelde omdat iedereen op de middelbare school mij maar moest hebben, zei de docent: 'Ja, maar.. Weet je ook waarom ze steeds naar je kijken? Val je niet gewoon op?'

Sindsdien heb ik gaandeweg geleerd om het gewoon voor lief te nemen dat mensen nou eenmaal staren. Ze moeten tenslotte ergens naartoe kijken. Dat ze vaak (onbewust) jouw kant op kijken en jou hiermee de indruk kunnen geven dat ze naar jou kijken, staat hier los van. Nu moet ik toegeven dat ik het een tijd geleden ook wel leuk vond om mensen enigszins te choqueren met wat ik aan  had of deed. Inmiddels ben ook ik volwassen geworden en is al die aandacht niet meer zo nodig. Toch werd ik er een aantal dagen geleden maar weer eens mee geconfronteerd dat ik nog steeds een object van interesse ben voor mijn medemens.

Ik zat namelijk met een vriendinnetje in de trein. Gewoon, zoals ieder ander. We hadden een gezellig gesprek over koetjes en kalfjes. Gewoon, zoals ieder ander. En toen zag ik ineens vanuit mijn rechterooghoek een megaflits. Het duurde maar heel even, maar het was genoeg. Ik keek de persoon waar de flits vandaan leek te komen enigszins verontwaardigd aan. Dat het meisje in kwestie haar mobiel op mij (en mijn vriendin) gericht had, verklaarde de boel. Ze was ook duidelijk betrapt, aangezien ze letterlijk op haar telefoon begon te schelden. Kort probeerde ze het ongelukje van zojuist nog even af te doen als een 'technisch ongelukje'. Toen dit mislukt was en ik nog steeds verontwaardigd haar kant op keek, ging ze over plan B. Ze keek naar haar nagels en deed alsof ze haar nagels fotografeerde. Vriendinnetje en ik keken elkaar verbaasd aan. De fotografe stapte een halte later uit samen met haar zojuist gemaakte paparazzi-shot. Ik zal nooit weten wat ze precies aan het doen was en waarom ze een foto van ons nodig had.

Mijn eerste gedachte was meteen: 'Maar, ik heb niet eens iets bijzonders aan.' Ik droeg namelijk een zwarte pantalon en mijn lange, bruine jas. Veel meer was er simpelweg niet zichtbaar. Bizar toch, dat zo snel iemand een camera op je richt je vanzelf gaat denken dat het wel aan jou zal liggen? Ik zou haar op de een of andere manier wel uitgenodigd hebben om me te fotograferen. Nou, dus niet.

Lief treinmeisje, ik ben maar een mens net als jij. Je was misschien net iets ouder dan dat ik ben, maar verder verschillen we niet zoveel. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik die paarse nep-Uggs met diamantjes niet snel aan zou trekken. Ik snap best dat je naar iemand moet kijken, maar ik zou het heel erg waarderen als je voortaan van het moment geniet zonder dat je dit op beeld vastlegt. Mocht je nou voortaan echt heel graag even een foto willen maken, vraag het dan even. Dan zal ik zelfs wel even voor je poseren. Als dit niet is wat je wil, zorg dan voortaan in ieder geval even dat je dubbelcheckt of de flitserstand van je telefoon wel uitstaat.


You Might Also Like

0 reacties