Persoonlijk: Strike a Pose

22:48:00



In 2012 stond ik huilend in een concertzaal in Düsseldorf toen Lady Gaga een preek gaf tegen haar publiek over homo's en hoe fijn het zou zijn als tenminste die ene avond een veilige omgeving zou zijn voor wie dan ook. Niet alleen voelde ik me minder alleen, maar ook werkten deze woorden zo steunend in een tijd dat ik het soms heel zwaar had met mijzelf veilig voelen in de 'grote wereld'. 
Vanavond zat ik in de bioscoop voor een vertoning van 'Strike A Pose', een documentaire over de dansers van Madonna tijdens de beroemde Blond Ambition Tour. Mocht je de documentaire nog willen kijken zonder spoilers, dan raad ik je aan om hier te stoppen met lezen. Tijdens de documentaire voelde ik weer een beetje van deze zelfde trots, maar ook een heleboel pijn en verdriet. 

De documentaire vertelt het verhaal van de zeven dansers van Madonna die in deze film het leven achter de shows laten zien. De kijker maakt hier kennis met zes homoseksuele (één van de 7 is hetero) mannen die langzamerhand uitgegroeid zijn tot de symbolen van jezelf zijn in een tijd waar dit lang niet altijd vanzelfsprekend was. De wereld was druk bezig met de problematiek rondom HIV/AIDS en ineens lanceert Madonna zeven jonge, extravagante dansers de wereld in. Voor veel fans waren zij samen met Madonna de iconen met betrekking tot seksuele en artistieke vrijheid. Zulke jonge, creatieve en open mensen dienden als een inspiratiebron voor zoveel anderen. 

In de documentaire zien we echter ook de schaduwzijde van het leven dat de dansers geleid hebben. Een van hen is reeds overleden aan de gevolgen van AIDS en ook twee andere mannen hebben de diagnose HIV positief gekregen. Een man vertelt in de film voor het eerst zijn verhaal, terwijl hij de diagnose al in 1987 wist. Bang om niet alleen zijn carrière, maar ook zijn vriendschappen en familie te verliezen, heeft hij ervoor gekozen om bijna 30 jaar te zwijgen. Bijna 30 jaar rondlopen met een heel groot geheim terwijl je wel avond na avond op het podium staat als hét voorbeeld van seksuele vrijheid. De jongens werden op deze manier dus bewust en onbewust symbolen van een bepaalde open- en eerlijkheid die zij niet eens aan zichzelf durfden toe te geven. 


Ik kan me, als jonge homoseksueel in 2016, niet voorstellen hoe deze jongens zich gevoeld moeten hebben. De voortdurende angst en de onzekerheid terwijl je voor de buitenwereld continu het beeld moet volhouden van jong, zelfverzekerd en sterk. De tranen stroomden rijkelijk over mijn wangen terwijl de dansers langzamerhand de schaduwzijde van hun leven uitlichtten. Als ik van mezelf al wel eens vind dat ik het lastig heb gehad, hoe lastig moet dit dan wel niet geweest zijn? Hoeveel is er inmiddels ook verbeterd aan onze acceptatie? Zijn alle protesten niet voor niets geweest? 

Hoewel er nog een heleboel oneerlijkheid en onbegrip - zo was ik in mijn geboortedorpje nog steeds the only gay in the village en heb ik te maken gehad met een boel onbegrip -  heerst anno 2016 denk ik zeker dat juist dit soort figuren een enorme voorbeeldfunctie gehad hebben. Het is niet in woorden uit te drukken hoeveel hun vrijheid (al was het misschien maar show) voor veel mensen betekent heeft. Het net zo lang door de strot drukken van bepaalde ideeën en beelden heeft toch zijn vruchten afgeworpen. Ze gaven hoop aan mensen in tijden van verdriet of onzekerheid en beloofden een betere toekomst. Het is zo mooi, zo moedig. 

Toch doet het me ergens ook pijn. Waarom wordt er al zolang gevochten voor bepaalde voorrechten en gelijkheid? Waarom is het nog steeds nodig? Helaas kan ik hier geen antwoord op geven. Ik weet niet waarom het nodig is, maar ik weet wel dat ik het met liefde doe indien nodig. Als we met z'n allen de situatie ook maar een heel klein beetje beter of meer ruimdenkend kunnen maken, waarom zouden we dat dan niet doen? Geef me een spandoek en ik ren ermee de straat op. Gewoon, omdat ik ook een beetje van de moed wil hebben die Madonna's dansers (misschien ongewild) uitgedragen hebben. Het is zo belangrijk dat we niet vergeten waarvoor we vechten. Het zou zo zonde zijn als we uiteindelijk al het werk voor niks gedaan hebben. Ik weet dan ook zeker dat ik de volgende keer dat ik een klaslokaal binnenkom even extra met de regenboogvlag zal zwaaien. Gewoon, al is het maar iets. Gewoon omdat ik trots ben dat ik bij deze groep hoor. 



You Might Also Like

0 reacties