FDFA2016: Awearness Fashion Café

12:52:00


Terwijl vanmiddag menig student angstvallig de telefoon in de gaten hield, stond ik weer tussen de crème de la crème van de Arnhemse modewereld tijdens een nieuw evenement van het Fashion en Design Festival. Dit maal was het de eer aan de dames van het Awearness Fashion, Jeannette Ooink en Wilma Mulder, om met hun Awearness Fashion Café de gasten te vermaken met een mooie, inspirerende middag rondom het thema duurzaamheid en innovatie in de textielindustrie.

Bas Kosters, Chaya Oosterbroek, Martijn Duk, Alexander de Groot, Karin Vlug en Annemiek Koster kregen ieders ongeveer 10 minuten om hun ideeën te presenteren aan het verzamelde, zeer gevarieerde publiek. Na deze vijf korte presentaties was er vervolgens (na een korte drinkpauze) de gelegenheid om in twee korte rondes met twee ondernemers naar keuze nog wat bij te praten. In deze gesprekken en eigenlijk op de gehele middag, was het de bedoeling dat mensen niet alleen elkaar ontmoeten, maar ook de mogelijkheid kregen tot het uitwisselen van ideeën en het aangaan van samenwerkingen. 
Annemieke Koster trapte met haar presentatie over Enschede Textielstad het spits af. Annemieke, die zelf geen modeachtergrond heeft maar haar sporen verdiend heeft in de communicatiewereld, wil de textielindustrie terughalen naar Enschede. Volgens haar is er in duurzame mode voor allerlei aspecten aandacht, maar gaat het zelden over de manier van verven en dergelijke processen. Het ontbreekt aan partijen die op duurzame manier stoffen produceren en hierbij zo min mogelijk stofoverschot over te laten. Om deze industrie terug te halen naar Enschede zette zij een plan op om met lokale en gerecyclede garens stoffen te ontwikkelen die vervolgens door ontwerpers ingekocht kunnen worden. Om werknemers te vinden, maakt Annemieke onder andere gebruik van samenwerkingen met het ROC en UWV. 

Martijn Duk van Dukskoen vertelde het publiek over zijn plannen om lederen schoenen op de markt te brengen die gemaakt zijn uit restmateriaal. Deze schoenen worden gemaakt door mensen die langdurig in de bijstand zitten en door verschillende docenten getraind worden. Het uitgangspunt van Dukskoen is 'houd het simpel', wat ten uitvoer wordt gebracht in de strategie van het merk: twee verschillende ontwerpen voor mannen en twee verschillende ontwerpen voor vrouwen. Géén stiletto's of sneakers, maar simpele en moderne schoenen in een tijdloos ontwerp. 
Chaya Oosterbroek begon haar presentatie met een erg persoonlijke noot. Haar label Bagged for Good heeft zijn wortels namelijk in haar eigen adoptie en kennismaking met het vreemde Nederland. In haar jeugd in een oer-Hollands gezin was er voor Chaya niets zo belangrijk als blank willen zijn. Een aantal jaar geleden besloot ze echter dat het hoog tijd was om haar land India eens te ontdekken. Op verschillende reizen door het land maakte ze kennis met India in al zijn facetten en zo kwam ze in aanraking met verschillende bedrijfjes. Bij een van deze bedrijven weigerde de ondernemer om de prijs af te dingen, want 'hij had een mooi en eerlijk product en ging daarom niet afdingen. Hij moest de prijzen wel in stand houden om te kunnen overleven.' Chaya raakte zo gecharmeerd van deze denkwijze dat ze besloot hier, bij terugkomst in Nederland, iets mee te doen. Inmiddels gaat ze samen met haar atelier in India de strijd aan om duurzame tassen te creëren. In ruil voor de geleverde arbeid biedt Chaya haar werknemers Engelse lessen en een fatsoenlijk salaris. De jongeren uit de buurt die graag klusjes voor haar willen verrichten, zijn van harte welkom, mits ze 's ochtends naar school gaan en dit ook kunnen bewijzen. De tassen bestaan allemaal uit restmateriaal dat Chaya samen met haar mensen verzameld door de hele stad. De tassen zijn allemaal zeer betaalbaar, want volgens Chaya 'draait het niet om de winst, is de wereld al duur genoeg en hoeft fairtrade dus ook niet duur te zijn.'

Modeontwerpster Karin Vlug studeerde twee jaar geleden af aan ArtEZ en kijkt sindsdien vooral naar problematiek rondom overproductie. Voor haar eigen werk vindt ze de inspiratie vooral in productietechnieken buiten de modewereld. In samenwerking met Laura Duncker werkt ze nu aan een collectie die makkelijk is uit te breiden en zo het probleem van overproductie tegengaat. Niet langer op voorhand produceren en uiteindelijk met enorme voorraden blijven zitten, maar ‘made to measure’ en ‘on demand’ produceren. 'De ontwerpers maken op deze manier de ontwerpen, maar deze manier vraagt wel meer van consumenten.' 

Namens de Sheltersuit was het woord aan Alexander de Groot. Het idee voor deze zogenaamde sheltersuit is ontstaan toen de dakloze vader van een vriend van de initiatiefnemers overleed door de kou. Een ongelooflijke situatie die vroeg om een oplossing. Samen met ontwerper Bas Timmer en steun van verschillende ondernemingen creëerde hij vervolgens de Sheltersuit, een ontwerp dat het midden houdt tussen een jas, slaapzak en tas in één. De jassen zijn waterdicht en gevoerd en wederom gemaakt uit de restmaterialen van grote produceren. Wanneer de jassen geproduceerd zijn, worden ze vervolgens gratis weggegeven aan de daklozen die het nodig hebben. Ook hier speelt wederom een sociaal aspect mee, namelijk het inzetten van asielzoekers als werknemers. 

Als laatste was het woord aan modeontwerper en kunstenaar Bas Kosters. Bas was lange tijd druk in de weer met verschillende ready to wear collecties, maar liep uiteindelijk tegen het punt aan waarop de productiekosten niet meer opwogen tegen de winst. Deze ontwikkeling vroeg om een koersverandering en deze zorgde ervoor dat Bas terug ging kijken op zijn carrière. De ontwerper wilde ook niet langer produceren voor een publiek dat als een fastfood-junkie niet langer de waarde kende van een kledingstuk, maar enkel maar meer en meer wilde. Zo vertelde Bas: 'Ik miste in de de ready to wear collecties de energie, de ongedwongen creativiteit en het werken zonder limitering.. is dit wel een woord? Ik wilde textiel weer meer waarde geven dan de snack de kleding geworden was.' Bas keerde terug bij zijn grootste inspiratiebron: het materiaal zelf. Door middel van terugkijken, verzamelen en hergebruiken gaf Kosters zichzelf de mogelijkheid om weer meer te bewegen. Momenteel is er een overzichtsexpositie te zien van het werk van Bas Kosters in het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem, waarbij de bezoekers niet per se kennismaken met Bas Kosters als modeontwerper, maar eerder met Bas Kosters als artiest. 

Na deze korte lezingen was het tijd voor de workshops. Ik heb me de eerste ronde aangesloten bij Annemieke Koster en de tweede ronde bij Bas Kosters. Annemieke vertelde over hoe zij te werk gaat, dat het opzetten van dit idee een enorme investering was en dat ze iedere keer met veel plezier weer verder ontwikkelt. Ook in haar andere banen, 'de schoorsteen moet immers blijven roken', blijft ze dichtbij haar grote project en passie. 

Bas Kosters sprak ik voor de workshops al even toen ik hem kon onderscheppen van zijn weg naar de wc. Ik had namelijk onder mijn keurige, roze Calvin Klein-blouse al de hele middag een shirt aan van de Bershka met daarop allerlei verschillende soorten fastfood. Tsja, iets met consumenten en snacks.. Oeps. Toen ik Bas vervolgens vroeg op zijn visie op de (naar mijn mening) soms saaie mannenmode, vertelde Bas; 'Ik ben het deels met je eens dat de modewereld moet veranderen en deels ook niet. Vroeger vond ik altijd dat iedereen zichzelf moest zijn en het allemaal wel wat aparter mocht, maar inmiddels weet ik dat ik zelf graag in mijn waarde gelaten wil worden en dit dan ook bij anderen moet doen. Mannen die zich expressiever of 'anders' willen kleden, doen dit vaak toch wel en doordat de standaarden niet enorm hoog liggen, is dit ook niet al te moeilijk. De mannen die hier echter geen behoefte aan hebben, zul je ook niet bereiken wanneer je dingen drastisch veranderd.' 

Klare taal, lijkt me zo. In de workshopronde was er ook nog kort even de gelegenheid om te kletsen met Bas Kosters waarin hij onder andere vertelde over zijn studio, het werk dat hij maakte over zijn vader en het doorspitten van allerlei kringlopen. Nadat Rosa van Ederen het spits af beet en Bas durfde te vragen om een handtekening besloot ik dat dit ook mijn kans was om mijn slag te slaan. Een kwartiertje later verliet ik het gebouw met een portret van mezelf op zak, ter plekke getekend door de ontwerper zelf. Uiteindelijk weer op het station aangekomen, haalde ik mijn broodjes met pindakaas uit mijn tas, zag ik de tekening en wist ik: ik had deze prachtige middag niet beter af kunnen sluiten. Wederom een mooi evenement van het Fashion en Design Festival! 

You Might Also Like

0 reacties