Persoonlijk: Orlando

05:21:00

Zoals jullie wellicht wel gehoord of gelezen hebben, is er afgelopen weekend iets verschrikkelijks gebeurd in Amerika waar ik graag even bij wil stilstaan. In de nacht van zaterdag op zondag besloot een man dat het nodig was om in een gay bar in de Amerikaanse stad Orlando als een wildeman om zich heen te schieten. Hierbij vonden ongeveer 50 mensen definitief de dood, maar bevinden veel slachtoffers zich nog steeds in kritieke toestand. Een plek gemaakt voor viering en vreugde is ineens het toneel van de grootste tragedie in Amerika's belabberde geschiedenis van schietpartijen. Ik heb lang getwijfeld om hier iets over te schrijven, maar omdat ik niet wil dat we als gemeenschap en buitenwereld blijven leven in angst, wil ik toch graag een aantal woorden met jullie delen. 

De aankomende dagen heb en had ik weer het voorrecht om samen met mijn mede-voorlichters in gesprek te gaan met scholieren. In deze voorlichtingen merkte ik dat het incident leeft onder de scholieren, zeker wanneer zij horen over het thema van onze voorlichting. Wanneer er vervolgens door leerlingen gezegd wordt hoe dichtbij Amerika eigenlijk is en dat zij verwachten dat dit ook zeker in Nederland zou kunnen gebeuren, voelde ik een koude rilling over mijn hele leven. Dat ik jonge kinderen moet horen zeggen hoe 'normaal' of 'veelvoorkomend' terreur is, blijft bizar. Echter wakkerde het  ook een vlammetje aan in mijn hart. 



Het is namelijk niet alleen verschrikkelijk dat de LHBT-gemeenschap nog steeds op deze manier slachtoffer wordt van terreur, maar tegelijkertijd maakt het me trots. Trots dat uitgerekend ik de kans krijg om met kinderen in gesprek te gaan, bewustzijn te kweken en stilletjes te hopen dat ze in het vervolg minder vreemd tegen een LHBT-er aankijken. Ik zie het echt als een voorrecht en een cadeautje dat ik iedere keer weer mag uitvoeren. Hoewel ik niet verwacht dat alle leerlingen even positief zijn of worden na onze voorlichting, toch voelt het goed om verschillende geluiden te horen en openlijk met elkaar te kunnen praten. Het is mooi om te proeven hoe pubers meeleven met slachtoffers en hoe zij dergelijke daden afkeuren. Het maakt me trots dat ik onderdeel mag uitmaken van een gemeenschap die zo durft te vechten en zich ook nu weer massaal schaart achter de slachtoffers van deze ramp. Was er voor Orlando maar de kans geweest om met elkaar te praten. Had de schutter maar nog gedaan wat hij deed. Had de FBI deze man maar op tijd opgepakt. Allemaal scenario's die helaas niet uitgekomen zijn. 

Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn om de slachtoffers daadwerkelijk te kennen en ik weet best dat deze digitale woorden niets bijdragen aan de situatie, maar het is het minste wat ik kan doen. Hoe een plek van viering en geluk en een periode van het jaar (Juni is normaal dé maand bij uitstek die gevuld is met Pride-evenementen wereldwijd) zo mishandelt worden en plaats  moeten maken voor gevoelens van angst en verdriet is niet onlogisch, maar wel gruwelijk onterecht. Wij, ik als onderdeel van de LHBT-gemeenschap, hebben zo ongelooflijk hard gevochten (en we 'vechten' nog steeds) om onze plek in de wereld op te eisen. Dat dit proces nog lang niet voltrokken is, werd dit weekend helaas weer even pijnlijk duidelijk. Naast een gevoel van verdriet en verlies ben ik boven alles dus trots dat ik als homoseksueel onderdeel ben van die grote groep. Een groep vol mooie, dappere en kleurrijke mensen die soms wat meer moeten knokken of uitleggen, maar zelf hopelijk nooit een wapen oppakken om de tegenstander te bestrijden. Laat de gay bars alsjeblieft een plek blijven om te vieren, om te genieten en om jezelf te kunnen zijn. Als een regenboogvlag waarin iedereen gelijk is en vreedzaam naast elkaar mag bestaan, zo zou het leven moeten zijn. 

Hoewel de regenboog momenteel misschien overschaduwt wordt door wolken voor regen en donder is hij niet verdwenen. Lieve mensen uit Orlando, jullie zijn in mijn gedachten. 


You Might Also Like

0 reacties