Weekje Wetenschap: Honours #2

06:40:00


Weekje Wetenschap: Honours #2 
Defeminization: worden homoseksuele mannen geleidelijk minder gay?

Ik, 1999.
Er is weer een week voorbij en dat betekent dat ik weer een nieuwe update voor jullie heb over mijn Honoursonderzoek. Deze week las ik teksten over discriminatie van homoseksuelen - ook binnen de eigen gemeenschap -, over welke rol kleding speelt bij het creëren van een LHBT-identiteit, de LHBT-gemeenschap als targetmarkt of als subcultuur én de rol van sociale media in het kleedgedrag en zelfbeeld van jongens.  

Defeminization: discriminatie in de homogemeenschap 
Zoals de foto hierboven al dat vermoeden, was ik als kleine jongen niet vies van een verkleedpartijtje. Volgens het artikel over marginalisatie binnen minderheden is dit iets wat ik met veel jonge homoseksuelen gemeen heb. Echter, zo werd in het onderzoek beweert, kiezen veel jongens er op latere leeftijd voor om afstand te nemen van hun feminiene jeugd en zich te keren tot een meer masculien uiterlijk. Zo zou dit helpen bij de sociale acceptatie van deze mannen en dus een positieve invloed hebben op hun (psychische) gezondheid, status en positie. Een gevolg van deze zogenaamde 'defeminization' is dat veel van deze mannen wanneer zij vervolgens geconfronteerd worden met een meer vrouwelijke man hier een negatief oordeel over vellen. Dit kan komen doordat zij zich ergens nog herkennen in de persoon, maar dat dit iets iets van 'vroeger' en dat het veroordelen helpt tegen hun eigen onzekerheid en het behouden van een bepaalde positie. Daarnaast zijn de vrouwelijke homo's, flaming faggots, sissies, nichten of hoe we ze ook noemen iets waar de homoseksuele gemeenschap zich al decennialang tegen afzet. De vraag is dan ook of deze homofobie niet onvermijdelijk is. Daarnaast: als de homoseksuele gemeenschap zelf al discrimineert (denk bijvoorbeeld aan profielen op datingsites als Grinder waar je doodgegooid wordt met 'Masc4Masc', wat ook weer duidt op een voorkeur voor 'meer mannelijke' partners) kunnen we het onze heteroseksuele medemens nog wel kwalijk nemen dat zij ons soms niet begrijpen en ons hierdoor lastigvallen of kleineren? 

Targetmarkt of subcultuur
Daarnaast werd in een ander artikel de vraag gesteld wat het dan is dat een uiterlijk 'gay' maakt en of er bepaalde kledingmerken aan te wijzen zijn die extra gay zouden zijn. In dat artikel wordt het voorbeeld genoemd van Gap en Calvin Klein. Calvin Klein presenteert namelijk (zonder een daadwerkelijk statement te maken) een man in ondergoed in zijn campagnes. Iets wat niet alleen vrouwen aanspreekt die ondergoed voor hun partners kopen, maar ook een effect heeft op homoseksuele mannen. Op deze manier wordt deze groep consumenten getriggerd om het product te kopen vanwege de ambiguïteit van de campagnebeelden. Het probleem is echter dat het geld dat het vervolgens opbrengt lang niet altijd in de gemeenschap blijft of een stereotiepe beeld presenteert van de gemeenschap. Zo had IKEA een reclamespotje waarin twee homo's (wit, middelbare leeftijd, hoogopgeleid) gepresenteerd werden die in niets homoseksueel leken, behalve het feit dat ze zo bestempeld werden en samen op zoek waren naar meubels. Hoe moet het dan met alle LHBT'ers die zich niet in zo'n plaatje herkennen? In dit artikel wordt ook geopperd dat de LHBTers wellicht niet zo zeer een targetmarkt zijn, maar eerder een voorbeeld van een subcultuur. Hoewel ik begrijp dat de LHBT gemeenschap zijn eigen kenmerken kan hebben, denk ik dat dit het te kort zou doen. Er wordt namelijk nog steeds veel moeite gedaan om binnen de dominante cultuur te passen (defeminization) en deze gemeenschap is dus geen eenheidsworst die zich allemaal op dezelfde manier verzet tegen een dominante cultuur. 

Het homoseksuele ideaalbeeld
In beide artikelen wordt overigens gesproken over een soort homoseksuele ideaal van mannelijkheid. De homoseksuele man moet gespierd zijn (ideale lichaamsbeeld) of juist heel dun. Daarnaast mogen zij zich niet te veel bezighouden met hun uiterlijk (= vrouwelijk) en moeten zij zich dus op allerlei vlakken afkeren van het vrouwelijke. In het tweede artikel werd zelfs gesteld dat de voorkeur tegenwoordig van gespierd naar mager is verschoven, wat ervoor zorgt dat mannen zonder ideaal lichaamstype dubbel gediscrimineerd worden, als homoseksueel én als persoon met een niet-ideaal lichaamstype.

Ik, 2016.
Wat is een gay uiterlijk?
Maar hoewel zowel hetero's als homo's kampen met bepaalde druk om te voldoen aan het ideale uiterlijk hoe maken we dan vervolgens het onderscheid? Wat zorgt ervoor dat we iets herkennen als gay? En kan dit ook bij bijvoorbeeld lesbiennes of biseksuelen. Hoewel in het laatste artikel beweerd wordt dat individualiteit voorop staat, werd er door de geïnterviewden in dit artikel wel erkend dat er bepaalde normen zijn voor homoseksuelen en lesbiennes. Over biseksuelen is geen duidelijke conclusie gevonden. Dit is iets wat ik ook veel tegenkom in mijn werk als voorlichter bij het COC: klassen weten in no-time hoe ze een homoseksuele man of lesbische vrouw kunnen herkennen qua uiterlijke kenmerken, maar biseksuelen zijn wat dit betreft 'lastiger te spotten'. Daarnaast spelen de geïnterviewden in het laatste artikel voortdurend met hun uiterlijk en maken zij bewuste keuzes in hoe zij willen overkomen: moeten zij gespot worden als queer of willen ze juist hun innerlijke essentie laten zien?  

Ook in dit laatste artikel zat het idee van geleidelijk aan minder gay worden of beter gezegd: je minder gay uiten. Zo kozen veel van de mensen in het artikel ervoor om vlak na hun coming out extra gay te zijn, om te laten zien dat het oké is, maar worden zij gedurende de jaren weer minder zichtbaar, om te laten zien dat het inmiddels oké is en slechts een onderdeel is van wie zij zijn als persoon. 

Overige vragen: hoe nu verder?
Zal dit alles dan betekenen dat ik ook geleidelijk aan mijn vrouwelijke, openlijk homoseksuele kanten zal inbinden en temmen om te laten zien dat er meer is dan mijn homoseksualiteit en geaccepteerd te worden om wie ik ben in plaats van om waarmee ik het bed in duik, of hoor ik bij dat kleine percentage mannen dat hun vrouwelijkheid zonder schaamte vasthoudt, ongeacht de prijs die hiervoor staat? Of is het een ingewikkelder proces waarbij ik voortdurend bedenk wie ik wil zijn voor de mensen om mij heen en welke indruk ik achterlaat, alsof ik iedere dag een eerste indruk moet achter laten op een sollicitatiegesprek? Hopelijk zijn dit allemaal vragen die gedurende mijn onderzoek vaker aan bod zullen komen. Wellicht volgende week, bij weer een nieuwe Weekje Wetenschap! 








You Might Also Like

0 reacties