Persoonlijk: Onveilig

11:25:00

 
Ik wil gewoon de hand van mijn vriend kunnen vasthouden, zonder dit te moeten vrezen voor een gek met een betonschaar
 
Als er iets vervelends gebeurt, probeer ik het liefst mijn kop in het zand te steken en toen doen alsof er niets veranderd is. Dat de wereld een mooie plek is, is iets waar ik graag in wil blijven geloven. Na afgelopen weekend weet ik het echter allemaal niet meer zo zeker en lijkt het ook niet meer haalbaar om weg te blijven rennen voor de ellende. Afgelopen week werden twee homoseksuele mannen mishandeld op hun weg naar huis na een avond uit. Misschien waren ze die avond wel wezen dansen op MANege, een gayminded feestje in Arnhem, zoals er zovelen zijn. Een mooie avond had het moeten worden, maar helaas liep hij minder mooi af.
 
Ik wil zo graag geloven dat ik geluk heb met het feit dat ik in Nederland woon. Zo waren we in 2001 het allereerste land wereldwijd waarin het mogelijk was voor partners van hetzelfde geslacht om in het huwelijk te treden. 16 jaar later mogen we nog steeds trouwen, maar lijkt overige tolerantie misschien wel verder weg dan ooit. Hoewel ik met Joost zoveel mogelijk hand in hand over straat ga, gaat dat zelden automatisch. Altijd schat ik eerst in wie er nog meer op straat lopen en hoe groot het risico is dat iemand me misschien lastig gaat vallen. Is het 's avonds? Liever niet. Zijn we op een onbekende plek? Liever niet. Lopen we richting een groepje puberjongens met te veel testosteron? Liever niet.
 
Waarom moet ik als inwoner van een land waar homo's wereldwijd als het eerste met elkaar in de echt verbonden konden worden nog iedere keer opletten met hoe ik mij gedraag op straat? In voorlichting vertelde een meisje ooit dat ze vond dat we het gewoon moesten 'doen', zonder na te denken. Hoewel ik dat natuurlijk heel graag wil, gaat het in de praktijk echter niet zo gemakkelijk. Ik heb nog nooit te maken gehad met fysiek geweld en dat wil ik graag zo houden. Dat leek lange tijd een heel haalbaar plan, maar na afgelopen weekend is de moed me in de schoenen gezakt.
 
Anderhalf jaar geleden was ik nog een trots inwoner van Arnhem. Hoewel ik de stad tegenwoordig ingeruild heb voor het prachtige Nijmegen kom ik er nog altijd met veel plezier. Ik kwam al vanaf kinds af aan vaak in deze mooie stad. Mama nam mij en mijn zussen iedere vakantie wel een dagje mee om te winkelen in Arnhem samen met oma. Ik heb mooie herinneringen aan die stad. De winkelstraten vol mooie vintagewinkels, boekenzaken en restaurantjes,  het museum en de algemene sfeer van Arnhem blijven prettig. De herinneringen aan het Fashion en Design Festival en de Modebiënnale koester ik. Ook de dates die ik er had  en de  kussen die ik er gekregen heb tijdens een succesvolle date. Ik vind het niet alleen jammer, maar ook onterecht dat al deze mooie en fijne herinneringen nu plaats moeten maken voor een gevoel van onveiligheid en angst. Ik wil er niet aan toegeven, maar het maakt me bang. Ik kan niet langer meer wegrennen, want voordat je het weet ben ik zelf het slachtoffer in Nijmegen. Ze hoeven maar 16 kilometer te fietsen of een vriend te vinden in Nijmegen met eenzelfde betonschaar en wie garandeert me dan dat ik niet de volgende ga zijn wiens tanden ze eruit rammen? Waarom? Omdat ik zielsgelukkig ben met een man en het fijn vind om zijn hand vast te houden?
 
Het doet me pijn dat ik voortaan in een voorlichting niet meer met een glimlach kan vertellen dat 'we het zo getroffen hebben met Nederland', want ook hier is de tolerantie ver te zoeken. Natuurlijk weet ik dat dit niet het eerste en ook niet enige incident is met geweld tegen homoseksuelen. Zo was er ditzelfde weekend in Eindhoven óók een evenement en hoorde ik net in de vlog van Elio Heres dat hij afgelopen week ook nog bedreigd werd in Amsterdam, zijn woonplaats. En ga zo maar door. Geloof me, als je het zou Googlen zou je zo nog 30 voorbeelden van geweldsincidenten tegen LHBT+'ers kunnen vinden. Waarom? Omdat we 'afwijken' van de norm? Omdat we onszelf zijn? Omdat jij als 16-jarig snot joch moet bewijzen dat je ballen hebt, door de tanden van een nietsvermoedende passant uit zijn gezicht te rossen?
 
Hoewel ik de boosheid voel borrelen, weet ik dat kwaad met kwaad bestrijden niets oplost. Om deze reden zal ik aanstaande zaterdag een vreedzaam protest voeren in Arnhem. Vanuit deze prachtige stad kwam namelijk de oproep om aanstaande zaterdag te verzamelen op het Jansplein. Hier wordt een demonstratie gehouden waarbij iedereen hand in hand zal staan om te laten zien dat het gewoon moet kunnen en dat we meeleven met de slachtoffers. Ik ben er bij, want ik laat me mijn vrijheid en veiligheid niet afnemen. Laten we alsjeblieft met z'n allen verzamelen. Als een eenheid van liefde en tolerantie. En laat dan alsjeblieft je wapens of wandaden thuis, want een simpele hand is genoeg.
 
 

You Might Also Like

0 reacties