Persoonlijk: Dag COC

14:12:00


Na tweeënhalf jaar met veel passie voorgelicht te hebben op scholen in de omgeving van Nijmegen kwam er afgelopen dinsdag officieel een einde aan mijn tijd als voorlichter bij COC Regio Nijmegen. Iets wat ik natuurlijk niet onvermeld voorbij kan laten gaan.

Mijn relatie met het voorlichtingsteam kende zijn pieken en dalen, maar over het algemeen heb ik het er altijd enorm naar mijn zin gehad. Toen ik begon met voorlichten in januari 2015 zat ik niet zo lekker in mijn vel. Na een mislukte escapade aan een Amsterdamse modeopleiding zat ik nu vier dagen per week achter de kassa in de (weliswaar leukste) supermarkt van Aalten. Ik wilde niet helemaal vergroeien met mijn kassalade dus besloot ik een keer per week mezelf de gelegenheid te geven om af te reizen naar Nijmegen om hier voorlichten te geven met het COC. Als middelbare scholier had ik me al hard gemaakt voor het welzijn van homoseksuele leerlingen op mijn eigen school - door onder andere Paarse Vrijdag te organiseren - en dus leek het COC een logische tweede stap. Achteraf bleek dit een hele goede zet, aangezien ik niet alleen veel plezier  had en ervaring op deed bij de voorlichtingen, maar ook vriendschappen sloot met mensen die ik tegenwoordig niet meer weg kan denken uit mijn leven. Zelfs na mijn abrupte afscheid ongeveer een jaar geleden (waar ik na 3 dagen gestopt te zijn plotseling besloot tóch weer terug te keren) werd ik weer met open armen ontvangen in een team dat toen hechter was dan ooit. 

Team Voorlichting verzachtte voor mij de pijn op het moment in mijn leven dat mijn dromen oprecht even in duigen leken te vallen. Ik heb veel verschillende klassen, scholen en leerlingen gezien en gesproken. De ene klas vond me geweldig, terwijl de andere klas me uitlachte en niet serieus nam. Het toppunt was een school waar me verweten werd dat 'ik niet zo moest zeiken' aangezien ik weliswaar aan zelfmoord had gedacht als gepeste tiener, maar het nooit had gedaan. Alsof eraan denken en het overwegen niet al erg genoeg is. Ook staat me bij hoe een jongen in een van mijn eerste voorlichtingen zei: 'Ja, lesbiennes vond ik altijd al wel oké, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik nu ik jou ontmoet heb en wat van jouw verhaal gehoord heb ik toch wel meer respect heb voor homo's'. Ik wilde die jongen ter plekke een kus op zijn voorhoofd geven, maar dat heb ik natuurlijk niet gedaan. Stel je voor dat hij zijn mening ter plekke weer aan zou passen. Ik kan onze introductiefilm inmiddels al jaren meepraten en moet nog steeds lachen om hoe de moeder van een jongen uit Puberruil vertelt over de behandelingen van haar zoon, die geboren is als meisje. Ook denk ik nog met veel plezier terug aan een scholier die niet begreep dat ik niet van vrouwenbillen hield, want 'ze zijn toch prachtig'. Voorlichtingen waren voor mij altijd weer heel bijzonder, waarbij geen enkel onderwerp taboe was en ik altijd geprobeerd heb zo eerlijk mogelijk te zijn naar een klas toe. Ik heb er zoveel geleerd over mijzelf, mijn mede-voorlichters en over de onderwerpen die we bespraken. Daarnaast heb ik ook veel geleerd over de huidige stand van zaken en weet ik nu dat - hoewel we het goed voor elkaar hebben in Nederland - er nog genoeg werk aan de winkel is! 

Of we een blijvend verschil maken op scholen, dat durf ik niet te zeggen, maar ik hoop het zeker wel. Ik weet ook dat veel scholen ons ieder jaar weer terug vragen, dus daaruit concludeer ik ook dat we het niet voor niets doen. En zelfs al maken we geen blijvend verschil, toch hoop ik dat veel van de scholieren die mij gesproken hebben dit uiteindelijk thuis nog eens aankaarten zodat ze wellicht later, véél later als ze eens een LHBT-er tegenkomen ze toch iets meer begrip kunnen opbrengen.

Toch voelt het gek om te stoppen met iets waar ik zoveel passie voor voel. Zeker omdat ik een aantal maanden geleden nog in Tilburg stond te verkondigen hoe belangrijk daadwerkelijk in actie komen is en dat je ergens zorgen over maken niet voldoende is. Ik vertelde vol trots dat mijn activisme verder gaat dan gesprekken op de bank of een heftige discussie in de collegezalen, aangezien ik daadwerkelijk probeerde het verschil te maken. Dit is iets wat ik nu niet kan zeggen, aangezien ik niet langer een onderdeel ben van Team Voorlichting. Al is dit niet helemaal waar. Mijn activisme gaat verder, weliswaar in een andere vorm, maar het gaat verder. Een jongen vroeg mij een tijd geleden in een voorlichting al eens waarom je aan mij wel kon zien dat ik homoseksueel ben terwijl de andere voorlichter (ook een homoseksuele man) volgens hem veel moeilijker te spotten was. Deze vraag, die mij oprecht deed nadenken en stotteren dat ik het ook niet precies wist, heeft uiteindelijk geleid tot mijn Honoursonderzoek (waar ik overigens nog steeds mee bezig ben, ook al is mijn blog nogal doodgebloed in de zomer). 

Toen ik afgelopen dinsdag wegging bij de vergadering voelde het wel alsof de cirkel rond was. Maaike, een voorlichtster die ik destijds bij het team haalde, werd benoemd als notulist en stond hierna voor mijn gevoel officieel op eigen benen. Mijn taak zat erop. Daarnaast heb ik, nu ik al bijna 3 jaar in Nijmegen studeer, het sociale vangnet van het COC ook minder nodig. Niet alleen Maaike, maar ook ikzelf, stond niet onbevreesd op eigen benen. Na een 'kort' afscheidswoord van mijn kant en een mooie speech door Ilse (waarnaar we allebei stiekem een traantje lieten) was het tijd om te gaan en het werk over te dragen aan een heel mooi team vol nieuwe enthousiastelingen waarbij ik alleen maar  kan hopen dat al deze mooie mensen nog veel meer mooi ervaringen gaan maken met elkaar en dat zij over 2,5 jaar allemaal zo mogen terugkijken zoals ik dat nu doe.

Lief Team Voorlichting en prachtig COC, voor nu is het een vaarwel, maar wie weet wanneer onze paden zich weer kruisen. 


x Derek

You Might Also Like

0 reacties